Sa isang liblib na baryo sa Liguasan Marsh naninirahan ang labindalawang taong gulang na si Akhmad, isang tahimik ngunit mapagmasid na batang Maguindanaon. Malapit siya sa kanyang amang si Omar, isang mangingisdang tapat sa pananampalataya. Tuwing Ramadhan ay magkasama silang nag-aayuno kahit malayo sila sa masjid. Dahil hindi nila direktang naririnig ang adhaan ng Maghrib, umaasa sila sa mahinang tunog na dinadala ng hangin, sa radyo, o sa kanilang pagmamasid sa dapithapon.